DRP-Osteo-Med - Rehabilitacja dzieci i dorosłych

Nadpobudliwość psychoruchowa - jak ją rozpoznać i jak sobie z nią radzić?

dominika 1

Dzieci z nadpobudliwością psychoruchową charakteryzuje określony zespół cech zachowania, które ujawniają się m.in. w zabawie, sposobie wykonywania codziennych czynności czy w kontaktach z rówieśnikami i dorosłymi.


Cechy te, są przejawem małej zdolności dziecka do wewnętrznej kontroli i hamowania.
Podstawową cechą, którą charakteryzuje się dziecko nadpobudliwe psychoruchowo, jest nadruchliwość.
Dziecko wykonuje znacznie więcej ruchów niż jego rówieśnicy. W wyniku tego często się kręci, biega, podskakuje czy zmienia pozycje. Zdecydowanie woli zabawy, w których dominuje ruch. Nie potrafi zachować spokoju. W zabawach wymagających siedzenia i skupienia uwagi często przeszkadza rówieśnikom, kręci się bądź wykonuje szereg drobnych ruchów, jak np. poprawianie garderoby, zabawa włosami czy ogryzanie paznokci.


Zachowania te są często powiązane z nadmierną pobudliwością emocjonalną przejawiającą się wybuchami złości, płaczliwością i brakiem opanowania oraz towarzyszącym im reakcjom organizmu - potliwość, czerwienienie, przyspieszone bicie serca.
Kolejną cechą dziecka nadpobudliwego jest trudność w utrzymaniu koncentracji. Jest ono bowiem zainteresowane wszystkimi bodźcami, jakie do niego docierają i nie jest w stanie dokonać ich selekcji. Prowadzi to do roztargnienia, chaotyczności i zapominania.
Obok wszystkich tych wymienionych objawów pojawiają się także objawy współistniejące, do których należą: moczenie się, jąkanie, lęki czy tiki - będące wyrazem zaburzonej równowagi procesów nerwowych, opóźniony rozwój niektórych funkcji psychicznych - który jest przyczyną specyficznych trudności w postrzeganiu wzrokowym (np. różnicowanie i zapamiętywanie kształtów) lub słuchowym (np. naśladowanie i zapamiętywanie dźwięków), a także niższego poziomu sprawności ruchowej u dziecka (np. wolne i niedokładne wykonywanie codziennych czynności).


Jak pomóc dziecku z nadpobudliwością psychoruchową w wieku przedszkolnym?


Dziecko z nadpobudliwością psychoruchową wymaga większego wkładu pracy w jego wychowanie oraz przemyślanego i konsekwentnego działania, które należy zacząć jak najwcześniej!
Potrzebuje ono odpowiednich warunków dzięki, którym zaspokoi swoją potrzebę ruchu.
W zabawach powinna uczestniczyć osoba dorosła, która zaplanuje zajęcie, uwzględniając przeplatanie zabaw ruchowych ze spokojnymi.
Podczas zabaw ruchowych należy zachować czujność i zapobiegać zbytniemu “szaleństwu”. Natomiast w zabawach spokojnych, jak np. rysowanie - ważna jest pomoc, motywacja, kierowanie uwagi dziecka na szczegóły oraz zachęcanie do dokończenia danej czynności.


Należy pamiętać, aby nie krytykować dziecka i nie grozić mu, jeśli nie potrafi czegoś zrobić - w takiej sytuacji najlepszym sposobem jest podsunięcie właściwego rozwiązania (np. w przypadku rysowania - podanie odpowiedniego koloru kredki).
Każdy dzień dziecka z nadpobudliwością powinien być dobrze zorganizowany oraz w miarę możliwości posiadać stały harmonogram - posiłki o tej samej porze, spacer zawsze po śniadaniu, wspólna zabawa po spacerze.
W przypadku dni, w które ciężko zachować stały porządek wykonywanych czynności należy wykazać się opanowaniem i cierpliwością. Na zachowanie dziecka ma wówczas wpływ nadmiar bodźców, a nie jego zła wola.


Tylko cierpliwością, spokojem i konsekwentna pomoc można stworzyć odpowiednie warunki do dobrego rozwoju dzieci nadpobudliwych.


Jeśli borykasz się z takim problemem u swojego dziecka - skontaktuj się z nami!
Wspólnie zadbamy o jego rozwój!

wróć do aktualności